Forum Księgarni Gandalf

[Gandalf]

Opinie ze strony Księgarni Gandalf, zapraszamy serdecznie do dalszej dyskusji.

[Monika]

Przerażająca książka o miłości matki do potwornego dziecka, miłości, która poświęca inne dzieci, siebie i męża. O tym, ze nie wszystko co sie szczęśliwie zaczyna to nie zawsze może się szczęśliwie kończyć, wszystko zalezy od naszych wyborów i ze los czasami potrafi spłatać makabrycznego figla. Mam nadzieję, że to tylko fantazja. Szybko mi sie ją czytało. Chciałam wiedziec jak to sie skończy.

[Halinka]

Pierwsza książka tegorocznej noblistki, po którą sięgnęłam. I nie rozczarowałam się.
„Piąte dziecko” to niezwykle ciepła, rodzinna opowieść, która z czasem owe ciepło traci. Historia szczęśliwej, hałaśliwej rodziny, z dużym domem i gromadką dzieci. I owo ulotne szczęście, które raz jest, a chwile później znika na zawsze.
Powieść liczy niewiele ponad 100 stron. A ile w sobie niesie!
Kawał dobrej literatury. Momentami ciężkiej, ciężkiej niechybnie od prawdy, tej prawdy o każdym z nas, jaką niesie.
Opowieść o wyborach człowieka i konsekwencjach tych wyborów. O świecie, który jest tak naprawdę nieprzychylny człowiekowi. Zły i podstępny. O matce naturze, która lubi płatać figle.
Polecam!
Polecam, bo powieść uwagi naszej jest warta!

[Stanisława]

Spotkanie pierwszego stopnia z noblistą. I jak wrażenia, zapytacie – a całkiem pozytywnie. Naczytałam się o pani owej przed tym, jak po książkę sięgnęłam i czytając obalałam po kolei mity, jakież to krążyły o niej. Nobla jej dać nie chcieli, bo powiedzieli, ze nie lubią, a dali – i wierzcie mi, jest za co. Feministyczna proza, i nie dość, ze feministyczna, to jeszcze purytańską, a gdzie! Ludzie, no skąd!
Powieść świetna, wciągająca, naprawdę wciągająca, nie sposób się od nie oderwać. Sama siebie winiłam czytając, że nie zajmuję się tym, czym powinnam, a czytam po kątach, po cichu.
Nie dlatego peany na cześć staruszki, jak ją nazwali pseudokrytycy literaccy, zamieszczam, że noblem ją uhonorowali, a dlatego, ze mi pani proza w serducho zapadła. I siedzi.
Polecam!

[julkach]

mam mieszane uczucia co do tej książki. z jednej strony jest to bardzo magnetyzująca, silnie przyciągająca opowieść; z drugiej strony - skonstruowana w taki sposób, by to przyciąganie nieiczekiwanie zmieniło się w uczucie odrazy, po którym w pewnym momencie znów przychodzi potężny głód, chęć poznania: co dalej?? już samo połączenie tych dwóch przeciwności stwarza wrażenie, że proza Lessing jest czymś innym; czymś, z czym warto się zapoznać. "piąte dziecko" zmusza do przemyśleń dotyczących dokonywania wyborów, o szczęściu, o zderzeniu tego szczęścia z rzeczywistością, oraz o konsekwencjach z niego wynikających, o kwestiach moralnych, o zachowaniach, które nie zawsze są tak oczywiste i zrozumiałe.
gorąco polecam.

[Ilona]

Pytających "co dalej?" zachęcam do przeczytania ksiązki "Podróż Bena".
Dla mnie także Piąte dziecko było pierwszą powieścią autorki, po jaką sięgnęłam.

Obydwie ksiązki są dla mne szukaniem odpowiedzi na pytanie "czemu", ale również obrazową lekcją tolerancji, trudnej miłości, dostrzegania człowieka mimo jego choroby/ułomności psychicznej i nie traktowania nikogo przedmiotowo. Pokazują, że każdy jest zdolny do miłości, tylko czasami trzeba jej stworzyć cieplarniane warunki do wzrostu.
_________________
Książka to mój nałóg

[brujo]

Jakże wielkiej intelektualnej rozkoszy, doznał mój mózg podczas czytania tegoż zacnego dzieła. Tak tak Polecam.
_________________
Nic nie jest prawdziwe. Wszystko jest dozwolone.

[Edyta]

brujo,
a może byś coś więcej napisał? Co Ci taką rozkosz intelektualną sprawiło? Może jakiś fragment, może rozdział cały? A dlaczego polecasz? Komu, kiedy? Za co cenisz tę pozycję? Jedno "wzniosłe" zdanie nie oddaje i nie określa wartości pozycji.
_________________
FaceBook
Twiter
Blip