Forum Księgarni Gandalf

[Gandalf]

Opinie ze strony Księgarni Gandalf, zapraszamy serdecznie do dalszej dyskusji.

[weronika]

książka bardzo fajna równie dobrej jeszce nie czytałam chociaż przedstawia ona meczarnie jakie musieli przechodzic ludzie jednak znajduje się tam wiele chumory

[kolys]

Jest najciekawsząksiążk, którą czytałem w tej kategorii. Dzięki niej zdałem maturęz języka polskiego parę lat temu na ocenę bdb. Uważam, że książka ta powinna być lekturą.

[_secia_]

Świetna książka, wciagająca, mówiąca w sposób niebanalny o warunkach życia więźniów w obozach Dachau, Mauthausen i Gusen. Autor w sposób humorystyczny przedstawił ciągle miganie się od pracy jak również sposoby na zdobycie pożywienia jednak nie oszczędził czytelnikowi pełnych okrucieństwa, wręcz odrażających opisów walki czlowieka o przetrwanie, ciągłego bicia, poniżania, nie tylko ze strony nazistow ale również będących sprawką współwięźniów. Jest to książka z której czytelnik może się dowiedzieć jak naprawdę wyglądało życie w obozach, które stwożone byly po to, aby upodlić czlowieka, zaglodzić go, zabić. Polecam przeczytać bo warto.

[maja]

Spojrzałam na chleb... I nie był to już tylko wytwór piekarzy. Nie była to też ciekawie utworzona mieszanka mąki, drożdży i innych składników. To było Coś znaczenie cenniejszego. Wzięłam chleb do ręki. Oderwałam skórkę i niemal z czcią zaczęłam przeżuwać w ustach. Próbowałam nadać tym chwilom świętości, bo wiedziałam, że przeminą, że pewnie już nigdy więcej nie będę doceniała tak mocno. W ustach poczułam słodki smak cukru. Taki zwykły chleb. Takie zwykłe "nic" dnia codziennego, o które mechanicznie modlimy się co wieczór. Taki dar. Przyczyna bicia, zabójstw, zdrady. Świętość. Możliwość przeżycia. Chleb. To samo, a jednak zupełnie inne.

Stanisław Grzesiuk, więzień obozów koncentracyjnych w Dachau, Mauthausen i Gusen opisał człowieka. Jego walkę z życiowym scenariuszem napisanym przez kogoś innego, jego walkę ze śmiercią. Przykra prawda o dostosowaniu się do warunków, do potrzebie wymazania uczuć. Nadzieja w drugiego człowieka i własne możliwości.

To książkę należy przeczytać. Uświadamianie, zrozumienie prowadzi do refleksji i wprowadzenia w życie pewnych zmian.

Następnego dnia jadłam chleb w pośpiechu. Nic to jednak nie znaczy. Pamiętałam...

[oszka]

zagdzam sie ! Ksiazka godna polecenia ! Fantastyczna dla ludzi ktorzy nie umieja docenic tego co mają... polecam

[uwe]

Lubię Grzesiuka - to jego warszawskie cwaniactwo i humor. Opowiada o takich czasach o wielkim koszmarze a jednak w tym wszystkim jest właśnie humor. Humor którym się bronił wtedy i który nam przekazuje.
_________________
Zawsze mówię prawdę, nawet kiedy kłamię.

[miszkos]

Bardzo dobra książka. Grzesiuk nikogo nie ocenia, ani nie robi z siebie ofiary. a najbardziej przypadły mi do gustu te niesamowicie realistyczne opisy. Sposób w jaki Grzesiuk pisze pozwala poczuć to, co on przeżył...

No i przychodzi mi też na myśl" Inny świat" ...
_________________
Im więcej potu na poligonie, tym mniej krwi w walce.

[joan_stark]

Czytałam i muszę przyznać, że to coś innego. Grzesiuk pokazuje cierpienie więźniów obozów bardzo dokładnie, opisy walki o życie, o jedzenie, o to żeby nie pójść do najgorszej pracy, gdzie wielu umiera... a to wszystko z lekkością i z dozą pewnego cwaniactwa, jeżeli można to tak ująć. Na pewno opłaca się po tą pozycję sięgnąć, chociaż Grzesiuk często trochę miesza - czasami można się było zgubić w różnorodności wątków.
_________________
"Najstarszym i najsilniejszym uczuciem znanym ludzkości jest strach. A najstarszy i najsilniejszy rodzaj strachu to strach przed nieznanym." H.P. Lovecraft
www.premieryksiazkowe.blogspot.com

[nannar02]

Wyjątkowa książka. Dlaczego.? Bo opowiada o sprawach ostatecznych rozgrywających się praktycznie nieustannie na pograniczu życia i śmierci w sposób odarty z martyrologii. Żart splata się bestialstwem strażników. Egzekucja, tortury, cierpienie - a więc ogromny ciężar dramatu - przelata się z nagłą 'wstawką' w postaci czarnego humoru ... dowcipu, który wydaje się nie przystawać do sytuacji. Ale ... czyż również nasze życie nie przypomina często tragifarsy..? Śmiech towarzyszy rozpaczy, zdarza się że to co boleśnie dotyka innych nas nie porusza ... i tylko udaje współczucie ... będąc myślami całkiem gdzie indziej. Podsumowując ... jakimi słowami określić "Pięć lat kacetu"..? Krótko - takie jest życie ...
_________________
Nic nie jest skończone, dopóki się nie skończy.

[Edyta]

Ja w liceum zabierałam się za tę książkę. Ale jakoś nie szło mi i w końcu odłożyłam na półkę. U rodziców nadal jest, więc może kiedyś jeszcze sięgnę i podejmę wyzwanie...
_________________
FaceBook
Twiter
Blip

[nannar02]

Tak Edyto masz rację, sięgnięcie po tę książkę stanowi swoiste wyzwanie. Tu nie znajdziesz patosu,obozowej mitologii, nikogo na miarę św. Maksymiliana Kolbego, gotowego umrzeć za współwięźnia. Za to trafisz na ludzi, którzy rozpaczliwie pragną przeżyć - choćby jeszcze jeden dzień ... Grzesiuk nie czyni z siebie męczennika, bohatera, jest 'porażająco ludzki' w tym co pisze. Ale też to nie książka w stylu "Młodych Lwów", czy "Stąd do wieczności", to chwilami odrażająca rzeczywistość o której można z przekonaniem powiedzieć: ziemia zapomniana przez Boga... Tu nie liczy się honor, godność, samobójcza odwaga. Tu wygrywa spryt, przebiegłość, lizusostwo, umiejętność wykorzystania innych i gotowość na sprzedanie własnego sumienia. Ale powiedzmy sobie szczerze: czyż to nie jest ludzkie, "nasze"..? Wszakże większość z nas nie urodziła się bohaterami, kochamy życie i chcemy żyć nawet w obliczu własnego cierpienia, nieuleczalnej choroby ... Nasze życie to nie Hollywood z nieodłącznym 'happy endem', to bardzo często twarde "tu i teraz". Grzesiuk opisuje jak człowiek w obozowej codzienności zwierzęceje. Ale cóż, czy złote ramy świadczą o pięknie obrazu..? Chyba nie. To prawda jest przecież pięknem... Pozdrawiam....)
_________________
Nic nie jest skończone, dopóki się nie skończy.