Forum Księgarni Gandalf

[Gustus]

[swistunka]

No dobrze mówisz ... I nie wiem czy uważasz, że wolałabym, żeby moje dzieci wychowywały się same ;> Chyba źle zrozumiałaś to, co pisałam wcześniej. To, że im ufamy nie oznacza, że je zostawiamy same sobie.

[Gustus]

Kontrola nie polega tylko i wyłącznie na staniu za plecami i patrzeniu przez ramię co robi dziecko.
Moje dziecko samo mi wszystko mówi, bo wie, że po pierwsze zostanie wysłuchane, po drugie dostanie szczerą radę. Ja nie czekam aż moje dziecko się naczyta o dnie z przygodnych książek. Rozmawiamy. Ja tak widzę kontrolę nad moim dzieckiem. Zanim w coś wdepnie uczę dziecka mieć własne zdanie wśród rówieśników (co bywa cholernie niełatwe) a nie podążać za tłumem jak owca za stadem. Poza tym wie, że do mnie może przyjść ze wszystkim.

[Akiko]

Powiem Wam, że jak byłam młodsza (nie młoda, bo nadal jestem młoda!) to też szalałam (w granicach rozsądku, nie znalazłam się na dnie jak bohaterka "Dzieci...")i denerwowały mnie wszelkie próby kontroli ze strony moich rodziców. Na szczęście wyrosłam z tego i teraz śmiać mi się chce jak wspominam swój bunt
_________________
"(...) aż pozostaje jedynie pozbawiona zmysłów cisza" Murakami
日本語　を　勉強　しなくちゃいけません。

[allebob]

jak dziecku się ufa to nie trzeba kontrolować, jeśli jednak takie zaufanie się straci kontrola powinna być... u mnie tak było. mając 12 lat straciłam zaufanie u rodziców. byłam nieznośna... hmm nieznośna to mało powiedziane. chodziłam na wagary, paliłam papierosy, uciekałam z domu, piłam alkohol... i tak do 17 raoku zycia... póxniej jakos się pozbierało wszystko. zaufanie wróciło i jest dobrze.
teraz czesto wspominamy to jaka byłam, śmiejemy się z tego, rodzice mówią, że zyczą mi takiej córki abym wiedziała co oni przezyli.
ale ja wiem, że zrobiłam im najgorsze świnstwo. ale naprwic się tego nie da.
_________________
matka. kochanka. kura domowa. studentka.

[swistunka]

[Licencjatka]

Witam,
Moja prośba jest może trochę nietypowa, a mianowicie piszę pracę licencjacką na temat wpływu książki "My, Dzieci z worca ZOO" na zapobieganie zjawisku narkomanii i galerianek. Potrzebuję Waszych opinii o tej książce i odpowiedzi, czy dała Wam do myślenia, czy rzeczywiście wpływa na wzrost świadomości u młodych ludzi.
Z góry dzięki za opinie o książce

[swistunka]

[bazylekk]

Czytałam tę książkę wiele lat temu i nie powiem, żeby na mnie jakoś wpłynęła. Nie utożsamiałam się z tą historią, wydawało mi się, że to mnie nie dotyczy, że to się dzieje tylko w patologicznych rodzinach itd. Powiem szczerze, dla mnie to tylko jedna z wielu historii o narkomanach, nic nie zmieniła, nie zostawiła żadnych nowych refleksji.

[Licencjatka]

Witam,
Ponownie mam do Was prośbę odnośnie pracy licencjckiej, a mianowicie chciałabym tu wrzucić ankietę odnośnie książki. Ma ona na celu ustalenie, czy lektura książki "My, dzieci z dworca Zoo" ma wpływ na zachowania abstynenckie u młodzieży. Wyniki ankiety przeznaczone są wyłącznie na użytek pracy licencjackiej. Proszę o szczere odpowiedzi, bądź na forum, bądź w formie wiadomości do mnie: balmasia007@op.pl

płeć: kobieta mężczyzna
wiek:

1. Czy miałaś / miałeś kontakt z narkotykami?
tak nie

2. Jak dowiedziałaś / dowiedziałeś się o książce "My, dzieci z dworca Zoo"?
- poleciła mi ją koleżanka / kolega
- polecono mi ją w bibliotece
- natknęłam / natknąłem się na nią przypadkiem
- przeczytałam / przeczytałam o niej w internecie / gazecie; usłyszałam / usłyszałem o niej w telewizji / radiu,
- zaproponował mi ją nauczyciel w szkole,
- inny sposób (jaki)

3. Czy poleciłabyś / poleciłbyś książkę koleżance / koledze?
tak
nie
dlaczego?

4. Czy sposób, w jaki autorka opisuje świat narkomanów, wpłynął na Twoją decyzję, aby nie sięgać po narkotyki?
tak
nie
dlaczego?

5. Czy uważasz, że sposób, w jaki autorka opisuje świat narkomanów, jest skuteczną przestrogą przed narkotykami dla młodych ludzi?
tak nie

6. Czy uważasz, że wprowadzenie książki "My, dzieci z dworca Zoo" do szkół jako lektury obowiązkowej mogłoby ustrzec młodych ludzi przed sięgnięciem po narkotyki?
tak
nie
nie mam zdania na ten temat

7. Czy uważasz, że prawdziwe historie, jak ta opisana w książce, skuteczniej docierają do młodych ludzi niż typowe zajęcia profilaktyczne w szkole (wykłady, pogadanki itp)?
tak
nie

8. Czy lektura książki "My, dzieci z dworca Zoo" zachęciła Cię do sięgnięcia po inne książki o tematyce narkomanii wśród młodzieży?
tak (jakie)
nie

Z góry dziękuję i proszę o szczere odpowiedzi

[swistunka]

[EMC]

płeć: kobieta
wiek: 13

1. Czy miałaś / miałeś kontakt z narkotykami?
W sensie zażywania - nie. W sensie styczności jako takiej - owszem.

2. Jak dowiedziałaś / dowiedziałeś się o książce "My, dzieci z dworca Zoo"?
- przeczytałam / przeczytałam o niej w internecie / gazecie; usłyszałam / usłyszałem o niej w telewizji / radiu,


3. Czy poleciłabyś / poleciłbyś książkę koleżance / koledze?

To zależy od jego dojrzałości i podejścia do tematu. Z autopsji wiem, że osoby typu patrzcie-na-mnie do narkotyków to zdecydowanie zachęci niż zniechęci.

4. Czy sposób, w jaki autorka opisuje świat narkomanów, wpłynął na Twoją decyzję, aby nie sięgać po narkotyki?

Tak
dlaczego?
Bo wiem jak nie chce żyć

5. Czy uważasz, że sposób, w jaki autorka opisuje świat narkomanów, jest skuteczną przestrogą przed narkotykami dla młodych ludzi?

Myślę, że to mało precyzyjne pytanie. To zależy od człowieka. Dla mnie jest przestrogą przed tym jak, częściowo przez narkotyki, można nędznie żyć.

6. Czy uważasz, że wprowadzenie książki "My, dzieci z dworca Zoo" do szkół jako lektury obowiązkowej mogłoby ustrzec młodych ludzi przed sięgnięciem po narkotyki?

Cecha osobnicza, że tak to ujmę Myślę, że jest to mocna książka, a młodzi ludzie właśnie takiego rodzaju uświadomienia potrzebują. Wstrząsającego i prawdziwego, bez obłudy i zatajania faktów czy ich niedokładnego przedstawiania.

7. Czy uważasz, że prawdziwe historie, jak ta opisana w książce, skuteczniej docierają do młodych ludzi niż typowe zajęcia profilaktyczne w szkole (wykłady, pogadanki itp)?
tak


8. Czy lektura książki "My, dzieci z dworca Zoo" zachęciła Cię do sięgnięcia po inne książki o tematyce narkomanii wśród młodzieży?
tak (jakie)
Pamiętnik Narkomanki, Lot Komety, Hera - moja miłość
_________________
'Silna i gorzka choroba książkowa rozpanoszyła sie w duszy. Jakież to haniebne być przywiązanym do tej bezwładnej masy papieru, druku i uczuć umarłych ludzi'

[Edyta]

Jako że Licencjatce na rękę zapewne będzie bardziej odpowiedź emailowo, proszę o wysyłanie odpowiedzi na ankietę na podany adres email.

Każdy post z odpowiedzią będę zmuszona skasować.

Moderator.
_________________
FaceBook
Twiter
Blip

[nannar02]

---------- 21:25 27.09.2010 ----------

Jak dziewczyna ma 15-19 lat, to rodzice muszą mieć nerwy jak ze stali:))) A niech jej randka z chłopakiem nie pójdzie - ech drzwi wypadają z futryn:))) I wszyscy są niesprawiedliwi ! Ale tak było i będzie pewnie zawsze ... Gdy ma się 16 lat świat zawsze wygląda inaczej niż wtedy gdy ma się 38 ... Ale łatwo powiedzieć, ale żeby to zrozumieć trzeba najpierw przeżyć te 16 + 22 ...))))

---------- 21:37 ----------

PS.: Książkę czytałem. Robi przygnębiające wrażenie, choć to nie kwestia używanego języka, czy sytuacji obyczajowych. W końcu wszystko jest dla ludzi, ale gdy wybiera dziecko a nie dorosły, wtedy wybór staje się dramatem, bo stajemy się więźniem własnych decyzji. Tu nie chodzi o samą narkomanię, ale o pewien styl życia, który staje się normą i jedyną 'droga jaką znamy' (i chcemy poznawać, aż do bólu). dziecko i dorosły reagują na te same zjawiska inaczej. Decyduje o tym inaczej ukształtowana psychika. To tragiczne "za wcześnie", bardzo często kończy się i odejściem za wcześnie... Problemem jest jak uchwycić ów niebezpieczny dla dziecka moment, jak mu zapobiec, tak aby nie utracić jego zaufania. Pouczać nie mam zamiaru, tym bardziej iż na szczęście czegoś podobnego nie doświadczyłem. Wychowanie to trudna rzecz. Pracujesz nad nim 18 lat i zdarza się, iż długo nie masz pewności, czy spełniłeś się w roli rodzica. W końcu rodzicami jesteśmy tylko w jednym życiu...)))
_________________
Nic nie jest skończone, dopóki się nie skończy.

[książkowa]

Bycie rodzicem to chyba jedno z trudniejszych zadań w życiu. A prawda jest taka, że często dzieci schodzą na złą drogę i popadaja w narkomanię, bo trafiają na nieodpowiednie środowisko niestety.

Jakiś czas temu poznałam dziewczynę- teraz już matkę trójki dzieci, która brała narkotiki przez dość długi czas i dopiero kiedy chłopak, na którym bardzo jej zależało, zmarł jej na rekach z przedawkowania, wtedy otworzyły się jej oczy...

Co do samej książki: "My, dzieci z Dworca Zoo" uważam, że trzeba po prostu przeczytać. To jednak z ksiazek obok których nie przechodzi się obojętnie.