Forum Księgarni Gandalf

[misia]

Oto nowy... ciekawy dla mnie temat...
Bym chciała aby pisano tytuł wiersz i czyjego jest autorstwa
kocham recytować wiersze...trochę od tematu odstąpiłam

Proponuję, aby każdy forumowicz umieszczał jedną wypowiedź dziennie, żebyśmy nie zasypali się wzajemnie, a cieszyli i czytali sobie dla przyjemności



Temat przeniesiony do odpowiedniego działu.
Mod.

[aleksandra1994]

jako pierwsza

Pozwoliłes mi uwierzyć w siebie...
W to,
że czasem warto walczyć o coś,
co na pierwszy rzut oka
wydaje się nieosiągalne...
Chwile zwątpienia i małe niepowodzenia
tylko pobudzały do działania!
A wszystko sprowadziło się do jednego-
w życiu można mieć wszystko,
trzeba tylko umieć o to zawalczyć...
Nie ma rzeczy niemożliwych...

[maratka]

O dwu nogach Pana Cogito

Lewa noga normalna
rzekłbyś optymistyczna
trochę przykrótka
chłopięca
w uśmiechach mięśni
z dobrze modelowaną łydką
prawa
pożal się Boże-
chuda
z dwiema bliznami
jedną wzdłuż ścięgna Achillesa
drugą owalną
bladoróżową
sromotną pamiątką ucieczki
lewa
skłonna do podskoków
taneczna
zbyt kochająca życie
żeby się narażać
prawa
szlachetnie sztywna
drwiąca z niebezpieczeństwa
tak oto
na obu nogach
lewej którą przyrównać można do Sancho Pansa
i prawej
przypominającej błędnego rycerza
idzie
Pan Cogito
przez świat
zataczając się lekko

Zbigniew Herbert
_________________
"Always look on the bright side of life"

[swistunka]

Może to moje osobiste zboczenie (oglądam ten serial bez przerwy ostatnio), ale czy - czytając ten wiersz Herberta - tylko mnie do głowy przyszedł dr House?

[maratka]

Na pewno nawiązanie do House'a nie było moją intencją
Nie obejrzałam ani jednego odcinka i czuję, że chyba na tym forum jestem jedną z niewielu osób, które nie znają tego serialu
_________________
"Always look on the bright side of life"

[misia]

Halina Poświatowska
***
Kiedy umrę kochanie
gdy się ze słońcem rozstanę
i będę długim przedmiotem raczej smutnym
czy mnie wtedy przygarniesz
ramionami ogarniesz
i naprawisz co popsuł los okrutny
często myślę o tobie
często piszę do ciebie
głupie listy - w nich miłość i uśmiech
potem w piecu je chowam
płomień skacze po słowach
nim spokojnie w popiele nie uśnie
patrząc w płomień kochanie
myślę - co się też stanie
z moim sercem miłości głodnym
a ty nie pozwól przecież
żebym umarła w świecie
który ciemny jest i kolor jest chłodny...

[ainterior]

Julian Tuwim
,,Do prostego Człowieka"

(z tomiku: ,,Biblia cygańska")

Gdy znów do murów klajstrem świeżym
przylepiać zaczną obwieszczenia,
gdy ,,do ludności", ,,do żołnierzy"
na alarm czarny druk uderzy
i byle drab, i byle szczeniak
w odwieczne kłamstwo ich uwierzy,
że trzeba iść i z armat walić,
mordować, grabić truć i palić;
gdy zaczną na tysiączną modłę
ojczyznę szarpać deklinacją
i łudzić kolorowym godłem,
i judzić ,,historyczną racją"
o piędzi, chwale i rubieży,
o ojcach dziadach i sztandarach,
o bohaterach i ofiarach;
gdy wyjdzie biskup, pastor, rabin
pobłogosławić twój karabin,
bo mu sam Pan Bóg szepnął z nieba,
że za ojczyznę- bić się trzeba;
kiedy rozścierwi się, rozchami
wrzask liter z pierwszych stron dzienników,
a stado dzikich bab- kwiatami
obrzucać zacznie ,,żołnierzyków".-
-O, przyjacielu nieuczony,
mój bliźni z tej czy innej ziemi!
wiedz, że na trwogę biją w dzwony
króle z panami brzuchatemi;
wiedz, że to bujda, granda zwykła,
gdy ci wołają: ,,Broń na ramię!",
że im gdzieś nafta z ziemi sikła
i obrodziła dolarami;
że coś im w bankach nie sztymuje,
że gdzieś zwęszyli kasy pełne
lub upatrzyły tłuste szuje
cło jakieś grubsze na bawełnę.
Rżnij karabinem w bruk ulicy!
Twoja jest krew, a ich jest nafta!
I od stolicy do stolicy,
Zawołaj, broniąc swej krwawicy:
,,Bujać- to my, panowie szlachta!"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

,,Umuzycznił" ten wiersz zespół ,,Akurat"- jeszcze ze starym wokalistą.

[swistunka]

A w tym jednym to się z panem Tuwimem nie zgadzam :]

[ainterior]

Dlaczego?

[Maral]

O, miła niespodzianka. Dawno już nie słyszałem(czytałem; przypominałem) tego wiersza...

Jeden z nielicznych, jakie znam
_________________
Moja twórczość

[swistunka]

[ainterior]

Mhm. A w co wierzysz?

Pomijając polityczne przesłanki, ja ten wiersz odczytuję głównie jako głośne ,,NIE" Tuwima wobec wojny i zabijania, odpowiedź na pytanie o ,,sens" wojny, pokazanie kulis...

[swistunka]

[ainterior]

Ok. Czemu więc nie wierzysz?

Nie zgodzę się z drugą częścią Twojej wypowiedzi. Raz: zawsze bardziej łatwiejsza i popularna była przemoc, dlatego wiersz ten odbieram raczej jako niewygodny, buntowniczy manifest jednostki trafiający do, niestety, prawdopodobnie kolejnej jednostki (z populizmem nie mający nic wspólnego), dwa: wyznacznikiem dobrego wiersza nie tyle jest niebanalny temat, co niebanalna forma. Co więcej- im banalniejszy temat, tym trudniej o oryginalną formę. A tej nie mam nic do zarzucenia. Potrzeba takich wierszy... Potrzeba wierszy mówiących o prawdach tzw. banalnych, czyli oczywistych- bo one, niestety i paradoksalnie, zbyt często wcale oczywiste dla nas nie są (patrz: ciągle toczące się wojny, mimo iż ,,każdy wie" że ,,tak się nie robi").

Ależ kazanie palnęłam. Teraz się nie zgódź i będziemy mieć dyskusję! O

[swistunka]